بنا به گفتهٔ فردریک بخت در کتاب عشایر جنوب پارس باصری‌ها ایلی چند زبانه هستند اکثر آن‌ها به زبان فارسی برخی به زبان ترکی قشقایی ، تعداد کمی به زبان لری و اندکی هم به زبان عربی تکلم می‌کنند. لهجهٔ باصری‌های فارسی زبان نزدیکی بسیار زیادی به لهجهٔ شیرازی دارد.^[۱۸]مردم عامهٔ باصری در صحبت کردن اغلب کلماتی به کار می‌برند که ریشهٔ پهلوی دارد.

اغلب افعالی که در فارسی رسمی تلفظ می‌شوند در گویش باصری به صورتی دیگر مورد استفاده قرار می‌گیرند؛ مانند:

می کُنَم ← می کُنُم

می شَوَم ← می شُم

ضمیر گوینده پیوسته (اول شخص مفرد متصل) نیز در این لهجه به گونه‌ای دیگر تلفظ می‌شود؛ مثلاً:

کتابَم ← کتابُم

مدادَم ← مدادُم

همچنین اسامی معرفه نیز به نوعی دیگر استفاده می‌شوند:

آن خانه ← خونُ

آن معلم ← معلمو

تلفظ برخی از کلمات نیز به گونه‌ای متفاوت ادا می‌شود:

شام ← شوم

آسیاب ← آسیو

برخی از کلمات فارسی معیار نیز در لهجه باصری معادل‌های خود را دارند:

کثیف ← پَچَل

خسیس ← پیناس